Apabila Kita Terlalu Sibuk Kelihatan Berjaya

Pujian itu belum habis apabila satu lagi tugasan diletakkan di hadapan kita.

“Yang sebelum ini awak siapkan cepat. Yang ini pun boleh, kan?”

Kita mengangguk. Di dalam kepala, kita sedang mengira dua semakan yang belum selesai dan malam yang mungkin perlu digunakan sekali lagi.

Kerja terdahulu memang menjadi. Cuma orang tidak melihat percubaan yang gagal, bantuan rakan dan waktu tambahan yang diperlukan. Kita pula belum pernah menerangkannya kepada orang yang membahagikan tugas.

Kini gambaran bahawa semuanya mudah mula menentukan jumlah kerja yang dianggap mampu kita tanggung. Bagaimana hendak meminta bantuan tanpa terasa seolah-olah sedang merosakkan nama sendiri?

Law 30: Apabila Usaha Perlu Disembunyikan

Law 30 dalam The 48 Laws of Power bertajuk Make Your Accomplishments Seem Effortless. Robert Greene menyarankan supaya tindakan kelihatan semula jadi dan mudah, sementara latihan, usaha dan helah di belakangnya disembunyikan. Beliau juga mengingatkan pembaca agar tidak mendedahkan teknik yang boleh digunakan oleh orang lain untuk menentangnya.^[1]

Jadi, bab ini mempunyai maksud yang lebih khusus daripada sekadar menjaga penampilan atau berkongsi berita baik. Greene mahu orang melihat hasil tanpa mengetahui sepenuhnya bagaimana hasil itu diusahakan.

Dalam tafsirannya terhadap kisah Houdini, Greene menekankan penyelidikan dan latihan yang panjang sebelum persembahan. Pada masa yang sama, beliau berpendapat bahawa mendedahkan kerja keras itu boleh melemahkan gambaran keistimewaan seseorang.^[2]

Bagi saya, dua perkara itu perlu dinilai secara berasingan. Persediaan yang bersungguh-sungguh boleh membantu kita bekerja dengan lebih baik. Tetapi tuntutan supaya usaha sentiasa disembunyikan membawa persoalan lain: apakah yang terpaksa kita tanggung untuk mengekalkan gambaran tersebut?

Hasil yang Baik Tidak Perlu Menceritakan Segalanya

Semasa menikmati hidangan, kita tidak semestinya mahu mendengar setiap percubaan yang gagal di dapur. Ketika membaca tulisan, kita juga tidak perlu melihat semua ayat yang telah dipadam.

Memilih untuk menunjukkan hasil yang sudah kemas ialah perkara yang munasabah. Kita boleh menjaga privasi dan memberikan perhatian kepada perkara yang benar-benar berguna kepada orang yang melihatnya.

Dalam Keys to Power, Greene membincangkan sprezzatura: kebolehan membuat perkara yang sukar kelihatan mudah dan tidak dibuat-buat. Beliau menghubungkannya dengan daya tarikan penampilan yang tenang serta gambaran bahawa seseorang masih mempunyai kebolehan yang belum ditunjukkan.^[3]

Namun, orang yang menikmati hasil dan orang yang bertanggungjawab menyiapkannya memerlukan maklumat yang berbeza.

Pembaca mungkin hanya memerlukan artikel yang jelas. Penyunting pula perlu tahu jika semakan belum selesai. Tetamu boleh menikmati majlis yang tersusun, sementara anggota pasukan perlu tahu bahagian mana yang kekurangan orang.

Masalah timbul apabila gambaran untuk penonton turut digunakan dalam perbincangan dengan orang yang perlu mengetahui keadaan sebenar. Kita menjawab “semua okey” kepada orang yang sebenarnya boleh membantu, kemudian terpaksa menanggung kekurangan itu seorang diri.

Apabila Kita Mula Bekerja untuk Menjaga Gambaran

Dalam contoh tadi, persetujuan untuk menerima kerja baharu turut mengekalkan satu jangkaan: jumlah kerja seperti itu boleh disiapkan tanpa sokongan tambahan.

Kita bekerja lebih lama, hasilnya siap, lalu jangkaan yang sama digunakan semula. Kejayaan menutup kekurangan sumber membuat kekurangan itu sukar dilihat oleh orang yang boleh membetulkannya.

Ada orang memang cekap atau mempunyai sokongan yang baik. Persoalan di sini ialah sama ada gambaran kemampuan kita masih sepadan dengan masa dan bantuan yang sebenarnya diperlukan.

Soalannya ialah apa yang berlaku pada diri kita sendiri. Adakah kita masih boleh mengatakan “saya perlukan masa”? Adakah kita berani mengaku satu perkara belum diketahui? Atau setiap permintaan bantuan terasa seperti ancaman kepada nama yang sudah dibina?

Dalam artikel kelapan, kita memikirkan keletihan menjaga nama di mata orang lain. Di sini, tekanannya menjadi lebih khusus: kita takut orang melihat proses yang belum kemas, walaupun proses itulah yang sedang menghasilkan kemajuan.

Kita juga boleh tersalah membaca kejayaan orang lain. Apa yang dikongsi mungkin benar, tetapi ia tetap sebahagian daripada pengalaman mereka. Gambar hasil akhir tidak memberitahu kita berapa lama seseorang berlatih, siapa yang membantu, atau berapa kali dia mengubah rancangan.

Bercakap dengan Tepat kepada Orang yang Perlu Tahu

Kita tidak perlu membuka semua kesukaran kepada semua orang. Kita boleh memilih maklumat berdasarkan tujuan perbualan dan tanggungjawab orang yang menerimanya.

Kepada orang yang mengikuti perkembangan projek, kita boleh menyebut kemajuan yang benar-benar sudah berlaku. Kepada rakan sepasukan, kita perlu lebih jelas tentang bahagian yang tertangguh dan bantuan yang diperlukan.

“Draf utama sudah siap. Dua bahagian masih perlu disemak. Saya perlukan seorang lagi untuk menyemak angka sebelum Jumaat.”

Ayat seperti ini memberikan sesuatu yang boleh dibincangkan. Orang tahu apa yang telah selesai, apa yang belum, dan di mana mereka boleh membantu.

Begitu juga apabila menerima tugasan baharu. Kita boleh menyatakan pilihan yang benar-benar tersedia: “Saya boleh siapkan ini pada Selasa. Kalau perlu pada Isnin, kita perlu tangguhkan tugasan yang satu lagi.”

Maklumat itu mungkin tidak terus mengubah keputusan orang yang membahagikan kerja. Namun, ia membolehkan pertimbangan dibuat berdasarkan kemampuan sebenar, terutama apabila masa dan tenaga sudah terhad.

Bantuan pasukan juga sebahagian daripada gambaran sebenar itu. Persoalan siapa yang disebut dalam cerita kejayaan diteruskan dalam artikel tentang orang yang bekerja tetapi tidak dipuji.

Beri Diri Ruang untuk Belum Pandai

Ada perkara yang tidak dapat dipelajari tanpa melalui peringkat serba kekok. Kita perlu mencuba ayat yang belum lancar, bertanya soalan asas, atau menyerahkan draf yang masih memerlukan teguran.

Jika kita hanya membenarkan diri menunjukkan perkara yang sudah sempurna, siapa yang akan membantu membetulkan kesilapan sebelum ia menjadi lebih besar?

Kita boleh menyediakan ruang yang lebih kecil untuk belajar. Pilih orang yang sesuai untuk membaca draf awal. Jelaskan bahagian yang mahu disemak. Minta maklum balas pada tahap yang masih boleh diubah, sambil menjaga kerahsiaan kerja yang memang perlu dilindungi.

Sebagai contoh: “Susunan ini belum muktamad. Saya mahu tahu sama ada hujah bahagian kedua mudah difahami sebelum saya teruskan.”

Untuk belajar, kita memerlukan orang yang boleh melihat bahagian yang belum menjadi. Pilih ruang semakan yang sesuai dan nyatakan bantuan yang diperlukan, tanpa perlu membuka hal sulit kepada semua orang.

Berkongsi proses bagi melatih anggota pasukan dihuraikan dalam artikel tentang pergantungan pada seorang sahaja. Di sini, kita bermula dengan membenarkan diri sendiri menerima bimbingan.

Apa yang Diakui dalam Bahagian Reversal?

Greene sendiri memberikan batas dalam bahagian Reversal. Usaha merahsiakan proses tidak sepatutnya terlalu bersungguh-sungguh sehingga menimbulkan gambaran yang tidak menyenangkan. Beliau mahu unsur ringan dan rasa humor dikekalkan.^[4]

Beliau turut mengakui bahawa ada khalayak yang suka mengetahui bagaimana sesuatu dilakukan. Namun, pendedahan yang disarankan masih terpilih dan dirancang, supaya penonton berasa terlibat sementara sebahagian proses terus disembunyikan.^[5]

Bahagian ini tidak bermaksud Greene meninggalkan strategi mengurus tanggapan dan beralih kepada keterbukaan sepenuhnya. Ukurannya masih berkaitan kesan yang mahu diwujudkan pada khalayak.

Bacaan saya mengambil arah yang berbeza apabila melibatkan orang yang bekerja bersama kita. Jika maklumat diperlukan untuk membuat keputusan yang baik, kita patut memberikannya dengan jujur walaupun ia mengurangkan sedikit kekaguman terhadap diri kita.

Kepercayaan dalam kerja bersama memerlukan orang mengetahui apa yang boleh diharapkan daripada kita. Itu termasuk perkara yang mampu kita lakukan dan perkara yang masih memerlukan masa atau bantuan.

Kembali kepada Kerja yang Sebenarnya Mahu Disiapkan

Sebelum menerima tugasan seterusnya, lihat kerja yang masih terbuka. Apakah yang sudah siap, apakah yang perlu disemak, dan sokongan apa yang membolehkan kita menunaikan janji baharu?

Dalam contoh pada awal tadi, kita boleh kembali kepada orang yang membahagikan tugas: “Saya mahu semak semula persetujuan tadi. Dua kerja masih belum selesai. Saya boleh ambil tugasan ini jika tarikh atau pembahagian kerja itu diselaraskan.”

Mungkin tarikh boleh diubah. Mungkin seorang lagi boleh membantu. Mungkin keutamaan perlu dipilih bersama. Yang penting, perbincangan kini mempunyai maklumat yang selama ini tersembunyi di belakang hasil yang kemas.

Kita masih boleh berbangga dengan kerja yang baik. Mengakui usaha yang diperlukan memberi peluang kepada kerja berikutnya untuk dibuat dengan lebih teratur, tanpa bergantung pada malam tambahan yang orang lain tidak pernah tahu.

Sebelumnya · Artikel 8: Penat Menjaga Nama di Mata Semua Orang

Seterusnya · Artikel 10: Kita yang Bekerja, Orang Lain yang Dipuji

Lihat susunan penuh siri Membaca Manusia dan Kuasa